SA BAWAT PAG GISING..

ANG TANAW KONG KAWALAN ANG NAGSASABI.

NANG MGA KATOTOHANANG DI KAYANG TANGGAPIN SA SARILI.

SA KAWALAN DIN ITINATANGGI..

INIISIP NA MAYROON ITONG IKABUBUTI..

BUO ANG LOOB AT LUBOS ANG PAGPAPANGGAP..

HANGGANG SA ISIP KO’Y DI KANA MAHANAP..

HINDI KO NA MAALALA ANG SIMULANG,

TUMAPOS SA LAHAT..

MATAGAL NG DI SUMISIKAT ANG PAGASA NATING TINATAWAG..

WALA NANG PAKIRAMDAM,

MGA LUHA’Y TUYO NG LAHAT.

SA KABILA NITO’Y LUBOS PA DIN AKONG UMAASA..

NA SA PAG GISING KO AY NARIYAN KA PA..

ANG BUONG BUHAY KO’Y KARIMLAN NG NAWALA KA..

ANG KATOTOHANAN KO’Y NAGSISIMULA,

PAG AKO’Y NANANAGINIP NA..

HINDI KO KAYANG HARAPIN ANG KATOTOHANANG WALA NA,

ANG DAHILAN NG AKING LIGAYA..

WALA AKONG MAGAGAWA KUNG NAISIN KONG BUMALIK KA..

KAHIT NA ANG NAIS KO AY MAKITA KANG MASAYA..

KUMUBLI NA SA ULAP,

AT NANAHIMIK ANG LANGIT..

WALA NG MGA KULAY,

WALA NA DING AWIT..

MALUPIT ANG BAWAT ARAW,

PATI NA ANG BAWAT SAGLIT..

SUMUKO NA SA KALUNGKUTAN ANG PUSO KONG NASA DAPIT.

HINDI NA KINAYANG MABUHAY,

NAKAKULONG SA REALIDAD ANG MGA ALAALA..

SA BAWAT PANAGINIP KO AY NAROON KA..

YAON NA ANG KATOTOHANANG KAYA KONG HARAPIN..

PARA SA AKI’Y NAGSISIMULA ANG PANAGINIP SA BAWAT KONG PAG GISING..

SA AKING PAGTULOG AY NAGSISIMULANG LAHAT.

PAGPIKIT NG MGA MATA’Y LUMILIWANAG AT IKAW AY AKING YAKAP..

SA BAWAT PAG GISING..

ANG TANAW KONG KAWALAN ANG NAGSASABI.

NANG MGA KATOTOHANANG DI KAYANG TANGGAPIN SA SARILI.

SA KAWALAN DIN ITINATANGGI..

INIISIP NA MAYROON ITONG IKABUBUTI..

BUO ANG LOOB AT LUBOS ANG PAGPAPANGGAP..

HANGGANG SA ISIP KO’Y DI KANA MAHANAP..

HINDI KO NA MAALALA ANG SIMULANG,

TUMAPOS SA LAHAT..

MATAGAL NG DI SUMISIKAT ANG PAGASA NATING TINATAWAG..

WALA NANG PAKIRAMDAM,

MGA LUHA’Y TUYO NG LAHAT.

SA KABILA NITO’Y LUBOS PA DIN AKONG UMAASA..

NA SA PAG GISING KO AY NARIYAN KA PA..

ANG BUONG BUHAY KO’Y KARIMLAN NG NAWALA KA..

ANG KATOTOHANAN KO’Y NAGSISIMULA,

PAG AKO’Y NANANAGINIP NA..

HINDI KO KAYANG HARAPIN ANG KATOTOHANANG WALA NA,

ANG DAHILAN NG AKING LIGAYA..

WALA AKONG MAGAGAWA KUNG NAISIN KONG BUMALIK KA..

KAHIT NA ANG NAIS KO AY MAKITA KANG MASAYA..

KUMUBLI NA SA ULAP,

AT NANAHIMIK ANG LANGIT..

WALA NG MGA KULAY,

WALA NA DING AWIT..

MALUPIT ANG BAWAT ARAW,

PATI NA ANG BAWAT SAGLIT..

SUMUKO NA SA KALUNGKUTAN ANG PUSO KONG NASA DAPIT.

HINDI NA KINAYANG MABUHAY,

NAKAKULONG SA REALIDAD ANG MGA ALAALA..

SA BAWAT PANAGINIP KO AY NAROON KA..

YAON NA ANG KATOTOHANANG KAYA KONG HARAPIN..

PARA SA AKI’Y NAGSISIMULA ANG PANAGINIP SA BAWAT KONG PAG GISING..

SA AKING PAGTULOG AY NAGSISIMULANG LAHAT.

PAGPIKIT NG MGA MATA’Y LUMILIWANAG AT IKAW AY AKING YAKAP..

LABYRINTH

THE WORLD GAVE UP ON ME.

LONG BEFORE IT GAVE ME A CHANCE.

THE SUN WAS DOWN, LONG BEFORE I COULD DANCE..

THE SOUND, THE MUSIC, AND COLORS I ALWAYS SEE..

ALL DISAPPEARED BEFORE ME..

I WAS SOLD TO A WORLD AS COLD, AS CAN BE..

NOBODY CARED, NOBODY COULD SEE..

I DIED EACH TIME I GOT UP..

I SMILED, JUST SO I COULD KEEP UP..

A SONG NO ONE ELSE COULD HEAR.

KEPT RINGING IN MY EAR..

THE MORE I IGNORE,

THE MORE I DISAPPEAR..

FOR EACH TIME IT DID,

I FELT AND I COULD FEEL..

I SWORE NEVER TO LET MYSELF GO..

FOR MY HAPPINESS BECAME MY FOE.

I CRIED ON THE INSIDE AND SCREAMED OUT LOUD..

LAUGHED AND SMILED FOR ALL THE WORLD TO SEE..

NO ONE KNEW..

I DARE NOT TELL..

NO ONE WILL SEE..

WHAT I DID FELT..

I SHALL BURY MY HAPPINESS,

WITHIN MYSELF..

UNTIL I SATISFY A FAMILY WHO NEEDS MY HELP.. 

KATAPUSAN

ANG KARIMLAN NA SUMASALAMIN SA AKING PAGKATAO,

ANG PATULOY NA GUMIGISING SA GUNITA.

ISANG MAPAGKUNWARING MINSAHERO,

NA ANG KAPAYAPAAN, KAILANMA’Y DI NATAGPUAN.

PATULOY ANG KASINUNGALINGAN,

SA HINAGAP NA LAMANG UMAASA,

KUNG SAAN NAGKUKUBLI ANG SAYA.

HINDI MATAGPUAN ANG IPINAPANGAKO SA IBA .

PAWANG NAKANGITI AT PATULOY NA NAKAKUBLI,

SA ANINO NG KAHAPONG DI KO MAPATAWAD.

NAKALARAWAN SA MURANG KATAWAN,

AT SUMASALAMIN SA ISIPAN,

ANG REALIDAD NA KAILANMA’Y DI MAIINTINDIHAN.

TANGAN NG KAHAPON ANG KATINUANG,

NAWAGLIT AT TULUYAN NG NAITAPON.

ISINUMPA NG SUPLING SA KAHINAAN NG BULONG,

ANG PANGYAYARING NAGTAPOS AT SUMIRA NG KAHAPON.

WALA NG MAKAKARINIG SA SIGAW KO NGAYON.

TULUYAN NG MATATAPOS ANG DI PAGTUGON.

WALA NA ANG AKING KATINUAN,

WALA NA RIN ANG PANINGIN.

DI KO NA MAKIKITA AT DI NA RIN MAPAPANSIN.

SA MALAMLAM NA ILAW NG AKING KATAUHAN.

UTANG KONG BUHAY NGAYO’Y WAWAKASAN.

WALA NA ANG IPINAPANGAKONG BUKAS!

DI NA DARATING ANG ARAW NG PAGTAKAS.

SA BAWAT PAGPIKIT AT TAHIMIK NA PAGTANGGAP,

SA KAPALARANG KAY PAIT AT BUMIHAG SA PANGARAP.

SA NAGNAKAW NG BUKAS AT BANAL NA ULIRAT.

SA PANANAW NG KAMATAYAN AT DIYOS NG TAPAT..

TULUYAN AKONG INIWAN, WALA NANG LAHAT!… 

EMPTY

SHE LONGED TO BE ALONE,

QUIETLY ASKING WHY..

ALL HER TROUBLES FALL LIKE RAIN..

NEVER STOPPING THE PAIN.

AMONG THE DEAD ARE THE PEOPLE WHO STOOD.

FALLEN ARE THE WICKED, THATS ALL IT TOOK.

THROUGH ALL HER TROUBLES AND A CALLING FOR DARKNESS.

WHAT FELT SO EMPTY ONCE WAS REAL,

AND ALL THATS TRUE BECAME SO CLEAR.

FOR ALL SHE WAITED IS A LITTLE CHEER.

AND ALL THAT REMAINED WAS HERE.

TOO LONG HAVE I STOOD AGAINST THE SHADOWS.

THEY LIE BUT SPEAK THE TRUTH ABOUT TOMORROW.

EVERYTHING WAS CALM AND SWEET FOR HER DELUDED PAST.

TILL THE MOMENT OF AWAKENING AND AGHAST.

THOUGH THINGS WERE UNCLEAR BUT NOT A MOMENT TO SPARE,

SHE RAN THROUGH THE VALLEYS NAKED AND DECLARED..

FOR ALL THE SORROWS, THAT SHE HAS KEPT.

EVERYTHING WILL WORK OUT WHEN SHE LEFT..

AS THE JUMP ENDED IN ITS RIGHTFUL PLACE..

THE PRICE SHE PAID WAS FULL OF DISGRACE

SUICIDE

DEAR FRIENDS OR WHOEVER HEARS ME STILL.

I’VE COME TO MY REALITY, THE URGE TO KILL .

THE CLOUDS OF GLOOM THAT TOOK OVER MY HEART,

IS HERE TO STAY, TEARING ME APART.

I LEFT ALL OF LIFE BEHIND ME.

NOW I’M NUMB AND WITH NOTHING BEFORE ME..

INSIDE THIS ROOM WHERE IT ALL BEGAN..

THEY BREAK MY SPIRIT, TILL I AM DAMNED.

IN THE MIDST OF MY OWN DARKNESS AND HELL.

I WAS ALONE AS I USUALLY FELT..

THEY GATHERED AROUND ME SEALING MY FAITH.

NEVER UNDERSTOOD WHY I DO IT, THE EXITEMENT OF THE BLADE.

AS THE COLD MOURNING HORRORS DRAG ME.

TO THAT HORRID PLACE THAT DID DESERVE ME..

I LOOKED AND FOUND NOTHING TO SEE.

THE ONLY THING REMAINED IS WHO I OUGHT TO BE.

MY LIFE I ENDED AND I AM AT FAULT.

FOR NOBODY WARNED ME OF THE SADNESS I CAUGHT.

TO MY LONELY ROOM I CHOSE TO STAY.

WITH THIS GRAY WALLS AND THE SMELL OF DECAY..

HOME IS WHERE I LOST MY WAY,

AND HOME IS WHERE I’LL ALWAYS LAY..

UNCOVER

20 YEARS HAVE PASSED..
THE VOICES IN MY HEAD NEVER SLEEPS..
HERE I WAIT IN THIS DESERTED PLACE,
FOR THAT SOMEONE I HAVE NEVER SEEN.
HE DISAPPEARED..
MONSTERS TOOK HIM AWAY..
NEVER TO RETURN..
I SEEK JUSTICE THAT I CAN’T FIND
LIKE EMPTY FEELINGS OF LONGING.
I CRIED TILL I CAN’T CRY NO MORE..
I STOOD EVERYDAY TO THAT PLACE WHERE THEY LEFT HIM..
WITH A SHOVEL AND A PRAYER I HOPED,
THAT SOMEDAY I’D SEE MY BELOVED AGAIN..